مقالات
طرح های تحقیقاتی
مجلات عضو
فهرست مقالات ( 4 ) مقاله :
نویسندگان: بابک گوشه, عارف صالحی
کلیدواژه ها : دويدن به جلو - دويدن به عقب - ضربان قلب - مصرف اکسيژن
: 6823
: 2
: 0
ایندکس شده در :
زمينه و هدف: يكي از عوارضي كه در افراد تحت درمان توانبخشي، بسيار ديده ميشود، كاهش تحمل قلبي- ريوي است. حركت دويدن به عقب يكي از الگوهاي حركتي بسيار مناسبي است كه امروزه براي افرادي كه تحت درمان توانبخشي اندام تحتاني قرار دارند، استفاده ميگردد. با توجه به نتايج مختلف از مقايسه بين دو حركت دويدن به جلو و دويدن به عقب، مطالعه حاضر با هدف مقايسه پاسخهاي قلبي- ريوي در اين دو روش به صورت غير مستقيم انجام شد.روش بررسي: در اين مطالعه كارآزمايي باليني، يك نمونه 20 نفري از بين مردان جوان به روش نمونهگيري تصادفي ساده بدون جايگزيني انتخاب شدند. اين افراد طي دو جلسه با فاصله يك هفته در هر دو روش دويدن به جلو و دويدن به عقب قرار گرفتند. در پايان پاسخهاي قلبي- ريوي در هر دو حركت ثبت و سپس نتايج به دست آمده از هر فرد با خودش مقايسه گرديد. اطلاعات جمعآوري شده با استفاده از نرمافزار SPSS و آزمون آماري t زوجي و با در نظر گرفتن سطح معنيداري 05/0=α مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافتهها: نتايج مطالعه حاضر تكرارپذيري خوبي هم از نظر نسبي و هم مطلق براي اندازهگيريهاي متغيرهاي قلبي- ريوي نشان داد. در هر دو حركت متغيرهاي ضربان قلب فشار خون متوسط شرياني و حاصلضرب ضربان قلب در فشار خون سيستولي با افزايش فعاليت افزايش يافتند و اين افزايش در دويدن به جلو نسبت به دويدن به عقب بيشتر بود (0001/0=P).نتيجهگيري: با توجه به اين كه دويدن به عقب در مقايسه با دويدن به جلو نيروي كمتري بر روي مفصل پاتلوفمورال (زانو) وارد ميكند، به نظر ميرسد از اين الگو ميتوان براي بيماراني كه تحت عمل جراحي زانو قرار ميگيرند و يا از دردهاي قدام زانو رنج ميبرند، به منظور حفظ و نگهداري سلامت قلب و ريه استفاده كرد.